Beleving & Botter racing

Deze beleving die we ontvingen zegt een heleboel over onze gedachten. 

Nadat de mail op mijn scherm verscheen, met de vraag of er interesse was voor een dagje Spakenburg, heb ik volmondig JA geantwoord.
Zeilen, en dan ook nog op oude botters, daar neem ik speciaal een dag vrij voor.Zo rijd ik op donderdagmiddag de A12 op richting Amersfoort. Bij Zoetermeer is het al prijs, file, en ik was nog wel zo lekker op tijd.
In Spakenburg aangekomen blijkt dat ik alleen de koffie en het gebak heb gemist.
Ik ben erg snel tevreden en sluit mij met een glas water aan bij de groep, waaronder voor mij veel vreemde gezichten. We worden verzocht mee te lopen naar een volgende kroeg, waar wij een prachtige uitleg krijgen over de Spakenburgse klederdracht. Ik begrijp best dat we erg bevoorrecht zijn in deze tijd te leven, niet uren voor de spiegel om te bedenken wat je aantrekt, geen merkkledingpesterijen op school, hoezo bij elke trui een bijpassend tasje?
Nadat een vrijwilliger is gevonden als paspop en is teruggeworpen in de tijd, gaan we via een rondje Spakenburgse haven naar de visafslag.
Uit Den Haag komend is het zeer verbazingwekkend dat de deuren van de kroeg hier niet worden afgesloten, dat hoef je in de grote stad niet te proberen, de tap is niet alleen leeg, maar staat ook in no-time bij iemand in de achtertuin.
Wederom terug in de tijd, en wat een spreker is die man, zittend in de oude banken leren we over de hondehemel, de haring en de paling, de leefomstandigheden en veel meer. Om alles een beetje te beproeven gaan we wat makreeltjes veilen. Frans Hendriks blijkt de man met de dikste portemonnee, hij drukt al op de bel als de prijs nog geen cent gezakt is. �
De makreel wordt afgerekend en gaat mee naar Nijmegen.
We lopen terug naar kroegje 1 met een ietwat rommelende maag, maar daar is al over nagedacht, een kop heerlijke soep met brood staat voor ons klaar.
En dan eindelijk tijd voor het grote avontuur, de botters. Er wordt geen indeling gemaakt, iedereen springt aan boord. Onze botter is de eerste die vertrekt, uiteraard onder het genot van een heerlijk kruidenbittertje voor een behouden vaart.
Meteen buiten de haven gaat de motor uit en worden de zeilen gehesen. Ik had mij zo voorgesteld dat het hard werken zou worden, zeilen hijsen, knopen leggen, windrichting bepalen e.d. Ik had mijn foto camera daarom al opgeborgen, ik was er helemaal klaar voor.Maar in plaats daarvan word ons verzocht om een plekje aan de railing te zoeken en te genieten en vooral drankjes te pakken waar we zin in hebben.
Dan is dit een mooie gelegenheid om mijn nieuwe camera eens uitgebreid te testen.
We hebben een aardig windje en zetten er nog een zeiltje bij, er wordt uitleg gegeven over wedstrijdzeilen en we proberen de wind uit de zeilen van de buren te halen. Even lukt dat, tot een andere botter dit trucje bij ons uithaalt en wij bijna stil liggen. Maakt niet uit ik hoef niet voor donker thuis te zijn. Iedereen geniet volop, het is dan ook prachtig weer met een hele mooie zonsondergang. Verhalen van eerdere zeilervaringen doen de ronde en Florentine Schoenmakers en ik krijgen de ingeving om in de toekomst naar Turkije af te reizen om te gaan zeilen op een Gulet (Turks botter). Ach dat is toekomst, nu is het gewoon genieten……
Het wordt al schemerig en er worden wat lichtjes ontstoken, stuurboor en bakboord. Wat, wat is kan ik nooit onthouden.  Helaas hoor ik het geronk van de motor alweer, wat betekend dat we weer de haven in gaan om aan te leggen. Naar de ligplaats varend kunnen we nog even kwijlen om het geld van andere dat hier ligt aangemeerd. De prins van Lignac is er niets bij…
Twee dolle dames komen ons zwaaiend tegemoet, zij wilden niet mee het water op, maar hebben zich toch erg vermaakt op het vaste land.
Op de kade schudt iedereen even de zeebenen uit en loopt druk pratend richting, wat we bij een derde bezoek onze stamkroeg mogen noemen. Het visserslatijn schettert over het terras en de barbecue geeft een heerlijke warmte. Na de officiële opening van het buffet valt iedereen hongerig aan. We hebben dan wel niets hoeven doen, maar toch zo’n reis je hongerig.
We zijn tenslotte toch wel even terug in de tijd geworpen op een eeuwen oude botter en hebben een reis gemaakt over ons eigen Hollandse Zuiderzee.
Wat een avontuur, en dat in eigen land…..
Hierbij wil ik nog even iedereen die aan deze dag heeft bijgedragen hartelijk danken.
Het was erg leerzaam en ook fantastisch georganiseerd.                                  Petje af…… Volgend jaar weer?

lid van WV Magnus